Κι αφού γίνω φωτιά,
αφού γίνω αίμα,
αφού γίνω στάχτη και άσχημη σκόνη,
θα βρω λίγη απτην ελπίδα που μου λες
και ένα σωρό καινούρια πράγματα να κάνω,
και δε θα μιλάω πια πολύ,
δε θα κρυβομαι πίσω απ τις λέξεις,
θα ‘σαι περήφανη.

Ασε με όμως μέχρι τότε
να ‘μαι χώμα, να ‘μαι πάτωμα,
πάτα με αν θες.
Αλλά άσε με,
να βρω το κουράγιο μου πάλι
και μη μου λες άλλο “στα λεγα”
μη με περνάς για χαρούμενη κάθε
φορά που γελάω.
Αν μπορούσα να ζητιανέψω
περισσότερο θα το κανα.
Νομίζω όμως ότι έφτασα εκεί
που δεν πάει πιο κάτω.

Σήμερα ένιωσα να
παραιτούμαι τελειως
απ’ το μυαλό μου.
Στο δικό σου να μην αφήσεις να γίνει.
Εχει πολλά όμορφα μέσα του,
ξέρω δε θα αφήσεις να τα χάσει.